Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Εβδομάδα αλληλεγγύης ενάντια στην καταστολή: 01/04 - 07/04



> Εδώ και περίπου έναν χρόνο, οι ιθαγενείς κάτοικοι του Standing Rock στη Β. Ντακότα των ΗΠΑ δίνουν σκληρό αγώνα για να σταματήσουν την κατασκευή πετρελαιαγωγού στα πατρογονικά τους εδάφη και να διασώσουν από βέβαιη ρύπανση τον ποταμό Missouri που αυτή τη στιγμή υδροδοτεί εκατομμύρια ανθρώπους. Από τον Απρίλιο του 2016 μέχρι σήμερα έχουν γίνει σχεδόν 800 συλλήψεις και οι κάτοικοι μαζί με τους αλληλέγγυους βιώνουν ένα διαρκές κλίμα συστημικής τρομοκρατίας και βίαιης καταστολής.

> Τον Ιούνιο του 2016 στην California των ΗΠΑ, έλαβε χώρα αντιφασιστική συγκέντρωση λόγω εκδήλωσης που είχε οργανώσει μικρή νεοναζιστική ομάδα. Ακολούθησαν εκτεταμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Η τοπική αστυνομία με μία έρευνα μεγέθους 2.000 σελίδων κι αρκετών ωρών βίντεο, προτείνει στην Εισαγγελία την ποινική δίωξη 106 αντιφασιστών, με συνολικά 514 πλημμελήματα και 68 κακουργήματα.

> Τον Γενάρη του 2017 κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας με αφορμή την ορκωμοσία του νέου προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump, 230 άτομα (διαδηλωτές, δημοσιογράφοι, ιατρικό προσωπικό και απλοί περαστικοί) συνελήφθησαν σωρηδόν. Αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο τέτοιου είδους γεγονός στην ιστορία των ΗΠΑ.


Αυτά είναι ίσως τα πιο χαρακτηριστικά από μια μακριά σειρά παρόμοιων γεγονότων που οδηγούν στο πλέον ανησυχητικό συμπέρασμα ότι η φίμωση, η καταστολή και οι διώξεις απέναντι σε αγωνιζόμενους ανθρώπους ολοένα και αυξάνεται.

Εμείς από την πλευρά μας δηλώνουμε αλληλέγγυοι σε όποιον αρνείται να σκύψει το κεφάλι και να συμβιβαστεί με την υποτίμηση της ζωής του, και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα που μας αναλογεί όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μας.

Πληροφορίες για το παρόν άρθρο αντλήθηκαν από εδώ: https://itsgoingdown.org/call-week-solidarity-against-repression-april-1-7/


Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Τέλος οι εξορύξεις για το El Salvador


Το κράτος του El Salvador, εκτιμώντας το νερό πάνω από το χρυσό, απαγορεύει όλες τις εξορύξεις μετάλλων.



Πηγή: NY Times

Το El Salvador πρόσφατα έγινε η πρώτη χώρα παγκοσμίως στην οποία απαγορεύεται πλήρως η κάθε είδους εξόρυξη χρυσού και άλλων μετάλλων, σύμφωνα με τις μαρτυρίες περιβαλλοντικών ακτιβιστών.

Δηλώνοντας ότι το ευαίσθητο οικοσύστημα της περιοχής δεν είναι σε θέση να αντέξει την εξορυκτική δραστηριότητα, νομοθέτες από όλες τις παρατάξεις ενέκριναν την απαγόρευση η οποία έλαβε ευρεία αποδοχή, ειδικά από τη σημαίνουσα Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Οι υποστηρικτές του μέτρου δηλώνουν ότι αυτή η νομοθεσία ήταν απαραίτητη ώστε να προστευθούν τα φθίνοντα αποθέματα νερού.

“Σήμερα στο El Salvador, το νερό νίκησε το χρυσό!” έγραψε στο Τουίτερ ο Johnny Wright Sol, νομοθέτης του κεντρο-δεξιού κόμματος Arena.

Η ψηφοφορία στο Νομοθετικό Συμβούλιο μετέτρεψε ένα από δεκαετίας νομοπλαίσιο σε νόμο του κράτους, σταματώντας τις προσπάθειες των πολυεθνικών να εκμεταλλευτούν τα χρυσοφόρα κοιτάσματα που διατρέχουν το βόρειο τμήμα της χώρας.

“Είναι μια υπέροχη στιγμή για την πρώτη χώρα που αξιολόγησε το κόστος και τα οφέλη των εξορύξεων και είπε όχι”, δήλωσε ο Andres McKinley, ειδικός σε θέματα εξόρυξης και νερού στο Κεντρικό Αμερικανικό Πανεπιστήμιο (Central American University) του San Salvador.

Ο νόμος δεν ισχύει για τα λατομεία ή την εξόρυξη κάρβουνου, αλατιού και άλλων μη-μεταλλικών ουσιών.



Οι παρατηρητές των εξορύξεων θεωρούν ότι είναι μάλλον απίθανο ν' ακολουθήσουν κι άλλες χώρες το παράδειγμα του El Salvador. Ο εν λόγω νόμος όμως, θέτει ένα ισχυρό παράδειγμα για τις κοινότητες που αντιδρούν στα μεγάλα εξορυκτικά έργα κι ενισχύει την επιχειρηματολογία ενάντια στην εξόρυξη σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές.

“Παγκοσμίως αναδύονται ερωτήματα σχετικά με την εξόρυξη ως μηχανισμό οικονομικής ανάπτυξης”, δήλωσε ο Keith Slack, διεθνής διευθυντής προγράμματος για εξορυκτικές βιομηχανίες στην οργάνωση Oxfam America στην Ουάσινγκτον. “Πιστεύω ότι σίγουρα δυναμώνει τη φωνή των κοινοτήτων οι οποίες θέτουν τα ερωτήματα”.

Ανά τον κόσμο υπάρχουν διάφορες απαγορεύσεις για τη χρήση του κυανίου στην εξόρυξη χρυσού -κάτι που γίνεται συχνά στις ανοιχτές εξορύξεις- όπως για παράδειγμα στη Μοντάνα των ΗΠΑ, σύμφωνα με τον Jamie Kneen από το Καναδικό Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων (Mining Watch Canada). Στην Κόστα Ρίκα ήδη απαγορεύονται οι ανοιχτές εξορύξεις.

Η χρήση του κυανίου είναι απαγορευμένη σε Γερμανία, Τσεχία, Ουγγαρία, Τουρκία κι αρκετές περιοχές της Αργεντινής. Στις Φιλιππίνες, η κυβέρνηση διέταξε παύση ή αναστολή για περισσότερα από τα μισά μεταλλεία της χώρας.

Όμως ο κίνδυνος που συνδέεται με την εξόρυξη στο El Salvador είναι ιδιαίτερα έντονος. Η μικροσκοπική αυτή χώρα είναι πυκνοκατοικημένη και κατέχει τη δεύτερη θέση (έπειτα από την Αϊτή) στη λίστα με τις πλέον περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες χώρες με τον ΟΗΕ.

“Οι εξορύξεις είναι μια βιομηχανία με πρώτο και κύριο θύμα της το νερό”, λέει ο κ. McKinley, προσθέτοντας ότι τα αποθέματα στο El Salvador ήδη είναι περιορισμένα. “Μιλάμε για ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα”.

Ο κ. Wright, ο νομοθέτης που εργάστηκε για να πείσει το κόμμα του το οποίο είναι φιλικά διακείμενο προς τις εταιρίες να υποστηρίξει τον νέο νόμο, δήλωσε πως οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής έχουν ήδη φανεί στο El Salvador. “Αυτό που μέχρι πριν από 10 χρόνια μπορεί να ήταν απλώς μια θεωρία ή μια αβέβαιη επιστήμη, σήμερα αποτελεί πραγματικότητα για τους κατοίκους της χώρας”, δήλωσε.


Αντίθετα με τις εξορύξεις σε γειτονικές χώρες της Κεντρικής Αμερικής, η εξόρυξη στο El Salvador ήταν περιορισμένη σε δραστηριότητες μικρής κλίμακας. Ο εμφύλιος που συνέβη τη δεκαετία του '80 λειτούργησε αποτρεπτικά για τη δημιουργία μεταλλείων μεγάλης κλίμακας. Οι διεθνείς εξορυκτικές εταιρίες ξεκίνησαν να διερευνούν το θέμα μόλις στις αρχές του 2000.

Η αντίθεση σε μία από αυτές τις εταιρίες σταδιακά εξελίχθηκε σε ολόκληρο κοινωνικό κίνημα κατά της εξόρυξης. Η εταιρία Pac Rim Cayman επεδίωκε την αδειοδότηση για να φτιάξει μεταλλείο στην εξαθλιωμένη βόρεια επαρχία Cabanas, απορρίφθηκε όμως το 2005 καθότι δεν πληρούσε όλες τις απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις.

Καθώς οι αντιδράσεις αυξάνονταν, συγκρούσεις στην περιοχή του προτεινόμενου μεταλλείου οδήγησαν στον θάνατο αρκετών ακτιβιστών κατά της εξόρυξης.

Η ντε φάκτο αναστολή των εξορυκτικών αδειών που ξεκίνησε από το κόμμα Arena, διατηρήθηκε επί δύο ακόμα κυβερνήσεις του αριστερού κόμματος Farabundo Marti National Liberation Front.

Τον περασμένο Οκτώβρη, το El Salvador κέρδισε τη διεθνή αντιπαράθεση που είχε καταθέσει η Pac Rim και είχε συνεχιστεί από την Αυστραλο-Καναδική εταιρία OceanaGold που την εξαγόρασε. Μία επιτροπή διεθνούς διαιτησίας απέρριψε το αίτημα της OceanaGold για αποζημίωση.


(Σ.τ.Μ: Εμείς ένα μόνο έχουμε να ευχηθούμε: Άντε και στα δικά μας!)

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Κάλεσμα συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων του Jobstown της Ιρλανδίας




Τα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια των πολιτικών λιτότητας και της λογικής απομύζησης των φυσικών πόρων που κυριαρχούν, η Ιρλανδική κυβέρνηση επιχείρησε να εισάγει φόρο στην κατανάλωση νερού στους πολίτες της. Η αντίσταση των Ιρλανδών οδήγησε σε ένα ευρύ κίνημα με στόχο την προστασία του χαρακτήρα του νερού ως κοινωνικού αγαθού. Στα πλαίσια αυτού του κινήματος οργανώθηκαν μεγάλες πορείες, μια επιτυχημένη καμπάνια άρνησης πληρωμής, και μαζικές κινήσεις ανυπακοής στις γειτονιές, με αποτέλεσμα –για την ώρα- την απόσυρση της νομοθεσίας από την κυβέρνηση. Στις 15/11/2014, κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας δράσης στην περιοχή του Jobstown, αγωνιστές προέβησαν σε καθιστική διαμαρτυρία για δυο ώρες μπροστά στη λιμουζίνα της αναπληρώτριας πρωθυπουργού Joan Burton. Από τους αγωνιστές αυτούς, ένας δεκαεπτάχρονος έχει ήδη καταδικαστεί με τη φαιδρή κατηγορία της «παράνομης κράτησης», ενώ οι δίκες δεκαοκτώ ακόμα ατόμων ξεκινούν τον Απρίλιο. Πρόκειται να δικαστούν με την ίδια κατηγορία η οποία, ως κακούργημα, επισείει βαριές ποινές.

Ως κίνημα ενάντια στις εξορύξεις, στηρίζουμε τον αγώνα των κινημάτων της Ιρλανδίας για την προστασία του νερού. Θεωρούμε το νερό κοινωνικό αγαθό που θα έπρεπε να προστατεύεται από την απληστία των κάθε λογής «επενδυτών» και κυβερνήσεων. Η προστασία των νερών της Χαλκιδικής είναι εξάλλου ένα από τα μεγάλα διακυβεύματα του αγώνα μας ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Ταυτόχρονα, το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις γνωρίζει πολύ καλά τις διαδικασίες κατασκευής διώξεων σε βάρος αγωνιστών, που επιδιώκουν να τρομοκρατήσουν και να καταστείλουν τα κινήματα.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους Ιρλανδούς αγωνιστές και στηρίζουμε τα αιτήματα για ακύρωση της καταδίκης του 17χρονου και απόσυρση όλων των διώξεων ενάντια στους 18 ακόμα διωκόμενους του Jobstown.


Κανένας αγωνιστής μόνος απέναντι στις διώξεις του κράτους, ούτε στην Ιρλανδία, ούτε στις Σκουριές!


Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη


Η εκδήλωση στο facebook: https://www.facebook.com/events/432994647092695


Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Κάλεσμα συμπαράστασης από τη Δυτική Θεσσαλονίκη



Συναγωνιστές – συναγωνίστριες,

Οι κάτοικοι της Ευκαρπίας και της Δυτικής Θεσσαλονίκης δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους αγωνιστές της Χαλκιδικής. Στεκόμαστε δίπλα σας γιατί γνωρίσαμε πολύ καλά τι θα πει να σέρνονται αγωνιστές κι αγωνίστριες στα δικαστήρια με κατηγορίες πως τόλμησαν κι αντιστάθηκαν στην καταστροφή του περιβάλλοντος, πως αγάπησαν τον τόπο τους, τη ζωή και το μέλλον του απέναντι στα άνομα εργολαβικά συμφέροντα.

Τα ίδια συμφέροντα που οδήγησαν τόσες και τόσες φορές τους συμπολίτες μας στα δικαστήρια.

Τα κέρδη τους είναι μεγάλα, όπως μεγάλη είναι η καταστροφή που φέρνουν στις γειτονίες μας, στα χωριά μας και στις πόλεις μας.

Ενώνουμε τον αγώνα ενάντια στη λειτουργία του Σ.Μ.Α. με τον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Ενώνουμε της φωνές μας και ζητάμε να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες και να σταματήσουν οι διώξεις των αγωνιστών της Χαλκιδικής.

Καλούμε όλους τους φίλους και συναγωνιστές να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης Δευτέρα 13 Μαρτίου 9 π.μ.


ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ


ΔΙΚΤΥΟ 50 ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ
Σ.Μ.Α. ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΤΙΤΑΝ


Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

13 Μαρτίου: Συγκέντρωση στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης



Τη Δευτέρα 13 Μαρτίου ξεκινά μία από τις σημαντικότερες δίκες του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη.

21 κάτοικοι δικάζονται με βαρύτατες κατηγορίες
επειδή υπερασπίζονται την τόπο τους από τις καταστροφικές εξορύξεις.

Τη Δευτέρα 13 Μαρτίου συγκεντρωνόμαστε έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης.

Δηλώνουμε έμπρακτα: "Καμία εξόρυξη, καμία δίωξη, με καμία κυβέρνηση".

Επειδή η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων, μας αφορά όλους.


Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική: γιατί μας αφορά όλους στη Θεσσαλονίκη


Δελτίο Τύπου της Επιτροπής Αγώνα Θεσσαλονίκης (Φεβρουάριος 2017)




Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει τα τελευταία χρόνια σχετικά με τις επιπτώσεις που θα έχουν οι μέγα-εξορύξεις που είναι σε εξέλιξη ή σχεδιάζονται σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Πιστεύουμε ότι το πρόβλημα με τις εξορύξεις αφορά κάθε κάτοικο της Θεσσαλονίκης άμεσα και ζωτικά. Γιατί:

- Θα έχουμε καθημερινά χιλιάδες τόνους τοξικής σκόνης πάνω από την πόλη, καθόσον οι εκρήξεις στο ανοικτό όρυγμα των Σκουριών θα παράγουν πάνω από 2.000 τόνους σκόνης την ώρα (με βάση τα στοιχεία της εταιρείας). Η στήλη αέρα που θα εκτοξεύεται ψηλά θα είναι γεμάτη βαρέα μέταλλα και άλλα τοξικά μικροσωματίδια, μεταξύ των οποίων ο αμίαντος και ο χαλαζίας που είναι απόλυτα καρκινογόνα. Η παρουσία αμιάντου στα πετρώματα των Σκουριών πιστοποιήθηκε από μελέτη του ΙΓΜΕ. Ο αμίαντος έχει απαγορευτεί σαν υλικό (το όριο ασφαλείας της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας είναι μηδέν, δηλαδή ακόμη και μία ίνα αμιάντου είναι δυνατόν να προκαλέσει νόσο), και οι αόρατες στο μάτι ίνες του θα μπορούν μέσω του αέρα να μεταφέρονται πάνω από την πόλη και να τις εισπνέουμε. Εξίσου καρκινογόνος είναι ο χαλαζίας, οι μικροσκοπικοί κρύσταλλοι του οποίου, όταν εισπνέονται, προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα και άλλα νοσήματα. Ένα ακόμη παράγωγο της εξόρυξης που θα μας απειλεί είναι το αρσενικό, που θα απελευθερώνεται στον αέρα ή θα διαλύεται στο νερό και θα φτάνει στη βρύση του σπιτιού μας.

- Θα έχουμε τεράστια φράγματα με τοξικά απόβλητα σε σεισμογενείς περιοχές με μεγάλες πιθανότητες ατυχημάτων. Τα τοξικά απόβλητα που θα προκύπτουν από την επεξεργασία θα τοποθετούνται πίσω από τεράστια φράγματα ύψους 150 μέτρων (πέντε φορές το ύψος του Λευκού Πύργου), μπαζώνοντας ολόκληρα ρέματα. Σε ένα ενδεχόμενο σεισμού είναι πολύ μεγάλη η πιθανότητα ατυχήματος που θα προκαλέσει ρύπανση και τεράστιες καταστροφές (όπως έγινε πρόσφατα στη Βραζιλία). Αυτό θα έχει σαν συνέπεια την καταστροφή των υδάτινων πόρων και της θαλάσσιας ζωής, όχι μόνο στην ίδια τη Χαλκιδική αλλά σε πολύ ευρύτερη θαλάσσια περιοχή. Τα επικίνδυνα φράγματα με τα εκατομμύρια τόνους των αποβλήτων θα παραμείνουν για πάντα στην περιοχή ως τοξικές βόμβες.

- Θα έχουμε αποψίλωση τεράστιων εκτάσεων παρθένων δασών που θα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα. Η Θεσσαλονίκη, με τα προβλήματα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει τόσο σημαντικούς πνεύμονες τόσο κοντά της.

- Η τοξική σκόνη θα επικαθήσει στα φυτά, η ρύπανση των νερών και του αέρα θα περάσει στα ζώα και τις καλλιέργειες και από εκεί στο πιάτο μας. Απειλούνται τα μοναδικά προϊόντα της περιοχής, όπως το μέλι, το λάδι, οι ελιές, τα κηπευτικά, τα μύδια Ολυμπιάδας και τα ψάρια Ιερισσού από τα οποία είναι γεμάτη η αγορά της Θεσσαλονίκης.

- Απειλούνται χιλιάδες θέσεις εργασίας στη γεωργία, την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία, τον τουρισμό, την αλιεία, ενώ αυτές που θα δημιουργηθούν από την εξόρυξη θα είναι μερικές εκατοντάδες. Αυτό ας αναλογιστούμε όλοι τι μπορεί να σημαίνει στη σημερινή εποχή της μεγάλης ανεργίας.

- Η Χαλκιδική είναι ο αγαπημένος τόπος παραθερισμού των Θεσσαλονικέων, είναι κυριολεκτικά η “αυλή της Θεσσαλονίκης”. Οι μέγα-εξορύξεις δεν μπορούν να συνδυαστούν με τον τουρισμό.

Αν λοιπόν προχωρήσουν τα μεγάλα εξορυκτικά σχέδια σε Χαλκιδική, Κιλκίς, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Δράμα, όλη η Β. Ελλάδα θα μετατραπεί σε μια τεράστια εξορυκτική χαβούζα, με τη Θεσσαλονίκη να βρίσκεται στο κέντρο αυτής της καταστροφής.

Η υπόθεση λοιπόν της εξόρυξης μας αφορά ζωτικά όλους!

Με αιχμή την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές έχει γίνει φανερό ότι προσπαθούν να εφαρμόσουν ένα μοντέλο "ανάπτυξης" όπου:

- Μεγάλες πολυεθνικές μαζί με ντόπιους εργολάβους θα αγοράζουν κομμάτια του τόπου μας για ένα κομμάτι ψωμί.
- Θα καταστρέφουν το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες.
- Θα διαλύουν κάθε άλλη παραγωγική δραστηριότητα που δεν είναι κερδοφόρα γι' αυτούς.
- Θα μεταφέρουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους.
- Θα καταλυουν κάθε έννοια έννομης τάξης παραβαίνοντας τους νόμους ενώ η αστυνομία θα τους προστατεύει, οι δικαστές θα τους δικαιώνουν, οι τοπικοί άρχοντες και οι κυβερνήσεις θα τους στηρίζουν.

Σε τέτοιον κόσμο θέλουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας;


Ας πούμε όλοι μαζί όχι.


Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Το “καναδικό brand”: Βία και καναδικές εξορυκτικές εταιρίες στη Λατινική Αμερική



Τραυματισμένος διαδηλωτής προσπαθεί να διαφύγει καθώς η αστυνομία χρησιμοποιεί δακρυγόνα και γκλοπ με σκοπό να διαλύσει τη διαμαρτυρία ενάντια στο ορυχείο Tambor στη Γουατεμάλα (23 Μαΐου 2014, Reuters)


Πηγή άρθρου: www.justice-project.org

Το project Δικαιοσύνη και Εταιρική Λογοδοσία (Justice and Corporate Accountability Project - JCAP) καταγράφει τα ανησυχητικά περιστατικά βίας που συνδέονται με καναδικές εξορυκτικές εταιρίες στη Λατινική Αμερική. Σε γενικές γραμμές, ούτε η καναδική κυβέρνηση ούτε η βιομηχανία παρακολουθούν ή καταγγέλουν αυτά τα περιστατικά.


Τι ανακαλύψαμε για τον βαθμό βίας και ποινικοποίησης κατά την περίοδο 2000-2015

Στην εργασία καταγράφονται γεγονότα τα οποία έχουν επιβεβαιωθεί από τουλάχιστον δύο ανεξάρτητες πηγές. Βρήκαμε:

> περιστατικά που εμπλέκουν 28 καναδικές εταιρίες
> 44 θανάτους, 30 εκ των οποίων έχουν χαρακτηριστεί ως “στοχευμένοι”
> 403 τραυματισμούς, 363 εκ των οποίων συνέβησαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων και συγκρούσεων
> 709 περιπτώσεις “ποινικοποίησης”, που περιλαμβάνουν καταγγελίες, συλλήψεις, κρατήσεις και κατηγορίες
> εκτεταμένη γεωγραφική κατανομή καταγεγραμμένων περιστατικών βίας: θανάτους σε 11 χώρες, τραυματισμούς σε 13 χώρες και ποινικοποίηση σε 12 χώρες.

Επιπλέον, η έρευνά μας δείχνει ότι οι καναδικές εταιρίες που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο του Τορόντο, δεν περιλαμβάνουν τα περιστατικά βίας στις υποχρεωτικές αναφορές περί εταιρικής απόδοσης.

Κατά την περίοδο 2000-2015:

> Οι εισηγμένες εταιρίες ανέφεραν το 24,2% των θανάτων και το 12,3% των τραυματισμέων που καταγράφονται στην παρούσα εργασία
> Οι μεγαλύτερες εταιρίες είχαν την τάση να αναφέρονται στα περιστατικά με ασαφή ορολογία, χρησιμοποιώντας γενικεύσεις, ενώ οι μικρότερες εταιρίες έδιναν πιο λεπτομερείες αναφορές.


Ποια είναι η σημασία αυτής της μελέτης;

Η παρούσα μελέτη για τη βία και την ποινικοποίηση που σχετίζεται με την εξορυκτική βιομηχανία στη Λατινική Αμερική, είναι η πρώτη που:

> συγκεντρώνει στοιχεία από αναφορές βίας επί περίοδο 15ετίας
> κατονομάζει τις εταιρίες που εμπλέκονται κι αναζητά τα σχόλια των εταιριών σχετικά με τα περιστατικά
> παρέχει λεπτομέρειες και πηγές των γεγονότων, ούτως ώστε να μπορεί κάποιος να αναπαράξει τα αποτελέσματα.


Τα περιστατικά που καταγράφονται στην παρούσα εργασία φαίνεται να είναι η κορυφή του παγόβουνου

Κατά τη διάρκεια της έρευνας συναντήσαμε πολλές αναφορές θανάτων, τραυματιστών και ποινικοποίησης τις οποίες δεν καταφέραμε να συμπεριλάβουμε, καθώς δεν μπορούσαν να διασταυρωθούν από τουλάχιστον δύο ανεξάρτητες πηγές. Δεν ήμασταν σε θέση να συμπεριλάβουμε θανατικές απειλές, εμπρησμούς σε σοδειές και καταστροφές περιουσίας, εξαναγκασμένους εκτοπισμούς, αναφορές για απόπειρες ανθρωποκτονίας χωρίς τραυματισμό, ασθένειες από περιβαλλοντική μόλυνση ή ψυχολογικά τραύματα λόγω βίας, λόγω της έκτασης των πόρων που απαιτείται για την τεκμηρίωση τέτοιων περιστατικών. Η βία που καταγράφεται αφορά αποκλειστικά χώρες της Λατινικής Αμερικής, και δεν καλύπτει τα καναδικά ορυχεία σε άλλα μέρη του κόσμου.


Ο κόσμος αρχίζει να παρατηρεί τις καναδικές εταιρίες – για τους λάθος λόγους

Ο Καναδάς έχει δεχτεί διεθνείς κριτικές για την έλλειψη επιτήρησης στις εξορυκτικές εταιρίες. Εκεί εδρεύουν περισσότερες από οπουδήποτε αλλού. 41% των μεγάλων εξορυκτικών εταιριών που δραστηριοποιούνται στη Λατινική Αμερική είναι καναδικές.

> Τέσσερις επιτροπές του ΟΗΕ έχουν καλέσει τον Καναδά να καταλογίσει στις καναδικές εταιρίες τις ευθύνες που τους αναλογούν για τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό.
> Η “Δια-Αμερικανική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα” (Inter-American Commission on Human Rights) έχει κάνει τρεις ακροάσεις για τις ευθύνες των καναδικών εξορυκτικών εταιριών κι έχει καλέσει τον Καναδά να υιοθετήσει μέτρα προς αποφυγή “πολλαπλών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.
> Τον Ιούνιο του 2016, 180 οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής έστειλαν επιστολή στον πρωθυπουργό Τρουντώ, απαιτώντας να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις για μηχανισμό ανάληψης εταιρικών και κρατικών ευθυνών.


Η παρούσα κυβερνητική πολιτική δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα

Η καναδική κυβέρνηση συνεχίζει να προωθεί το “καναδικό brand” βασιζόμενη σε εθελοντικούς, μη εφαρμόσιμους κώδικες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (Corporate Social Responsibility – CSR) για να υπολογίσει την εταιρική διαγωγή. Οι δύο κύριοι κυβερνητικοί φορείς που είναι υπεύθυνοι για τον CSR, είναι ο Σύμβουλος CSR (Extractive Sector Corporate Social Responsibility Counsellor – CSR Counsellor) και το Εθνικό Σημείο Επαφής (National Contact Point - NPC) που υπάγεται στον διεθνή Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (Organization of Economic Cooperation and Development - OECD). Κανένας τους δεν διεξάγει έρευνες, ούτε έχει την εξουσία να επιβάλλει άμεσες κυρώσεις ή να αποζημιώσει τα θύματα. Η μόνη εξουσία τους είναι να προτείνουν την απόσυρση της υποστήριξης από την καναδική κυβέρνηση, είτε οικονομικής είτε μέσω πρεσβείας.

Δεν υπάρχει καμία ένδειξη για συστηματική αξιολόγηση της εταιρικής συμπεριφοράς, ούτε δημοσιευμένες πληροφορίες που να αποδεικνύουν ότι ο παρών CSR Counsellor έχει ανταποκριθεί στις αναφορές βίας ή έχει περιεργαστεί την απόσυρση της υποστήριξης από τις καναδικές πρεσβείες.


Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί επιπλέον καταγγελίες

Η διεθνής κοινότητα απαιτεί έναν πιο ισχυρό μηχανισμό καταλογισμού ευθυνών για το κράτος και τις εταιρίες, οι αντίπαλοι όμως ισχυρίζονται πως η κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα να διαχειριστεί επιπλέον καταγγελίες. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο παρών Σύμβουλος CSR ή το NCP έχουν υπερβολικό φόρτο εργασίας.

> Ο Σύμβουλος CSR ιδρύθηκε το 2009 κι έχει επεξεργαστεί μονάχα έξι καταγγελίες
> Η ιστοσελίδα του παρόντος Συμβούλου CSR δεν εμφανίζει καθόλου στοιχεία για έρευνες, αντιπαραθέσεις, διαλόγους ή κάποια άλλη ενασχόληση σχετικά με συγκεκριμένες διαμάχες.
> Ο παρών Σύμβουλος CSR δεν έχει Ετήσια Αναφορά κι οι μόνες δημοσιεύσεις αφορούν έξι ομιλίες που δόθηκαν από τότε που διορίστηκε κατά το 2015.
> Το Εθνικό Σημείο Επαφής (NPC) έχει ασχοληθεί με μία μονάχα υπόθεση κατά το 2015 και συνολικά πέντε υποθέσεις από το 2011.


Μεθοδολογία

Για να συλλέξει αυτές τις πληροφορίες, το JCAP συντόνισε μια ομάδα εθελοντών φοιτητών Νομικής από πέντε διαφορετικά καναδικά πανεπιστήμια, για να αναγνωρίσουν περιστατικά βίαων συγκρούσεων και ποινικοποίησης. Οι ερευνητές αρχικά συμπλήρωσαν μια λίστα περιστατικών χρησιμοποιώντας βάσεις δεδομένων από το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Συγκρούσεων της Λατινικής Αμερικής (Observatorio de Conflictos Mineros de America Latina – OCMAL), την Ερευνητική Ομάδα McGill για τη Διερεύνηση των Καναδικών Εξορύξεων στη Λατινική Αμερική (McGill Research Group Investigating Canadian Mining in Latin America – MICLA), τον Άτλαντα Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης (Environmental Justice Atlas) του EJOLT, (Environmental Justice Organisations, Liabilities and Trade), και την έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2015 από την Ομάδα Εργασίας για τις Εξορύξεις και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Λατινική Αμερική (Working Group on Mining and Human Rights in Latin America) με τίτλο “Οι επιπτώσεις των καναδικών εξορύξεων στη Λατινική Αμερική, και οι ευθύνες του Καναδά” (“The Impact of Canadian Mining in Latin America and Canada's Responsibility).

Οι φοιτητές έπειτα ερεύνησαν διεξοδικά τις βίαιες διαμάχες χρησιμοποιώντας Αγγλικά και Ισπανικά μέσα ενημέρωσης, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, κρατικές και εταιρικές αναφορές διαθέσιμες στο Διαδίκτυο. Η κύρια μηχανή αναζήτησης που χρησιμοποιήθηκε ήταν το Google (του Καναδά και της εκάστοτε εν λόγω χώρας). Χρησιμοποιήσαμε επίσης το HuriSearch (μηχανή αναζήτησης για περιεχόμενο σχετικό με τα ανθρώπινα δικαιώματα) και το SEDAR (καναδική διαδικτυακή βάση δεδομένων που στοχεύει στην εταιρική διαφάνεια). Για κάθε περιστατικό, οι ερευνητές επιχείρησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε ποικιλία πηγών. Σε γενικές γραμμές, οι πιο προσβάσιμες πηγές ήταν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης και οι αναφορές των ΜΚΟ. Οι εταιρικές αναφορές ήταν ελάχιστες και οι επίσημες κυβερνητικές αναφορές ήταν είτε ελάχιστες είτε απροσπέλαστες.